Gradatus, coach, coaching, verandering, trauma, traumabegeleiding, traumaverwerking, externe vertrouwenspersoon, ongewenste omgangsvormen, integriteit, klokkenluider, contact, werkwijze, tarieven, over mij, blog, outdoorcoaching, outdoor, wandelcoaching, Somatic experience, familieopstellingen, regressie, tijdlijn, ademwerk, visualisatie, healing, massage, ontspanning, liquid healing, pulsing, holistisch, mensbeeld, belemmeringen, overtuigingen, beperkingen, angst, pijn, vrijheid, plezier, genieten, hulpdiensten, groei, verantwoordelijkheid, intuïtie, normen en waarden, LVV, herinnering, leven, transformatie, politie, brandweer, ambulance, defensie, boa, ns, ProRail, gedachten, emotie, gevoel, counseling, Apeldoorn, stress, burn-out, ondersteuning, begeleiding, onrust, spanning, nachtmerrie, slaapproblemen, transformatie, piekeren, ptss, depressie, discriminatie, geweld, pesten, seksuele, intimidatie, mishandeling, misbruik, methodieken, emdr, bodydrumrelease, the work, de helende reis,

De voorstelling van mijn leven

Het licht in de zaal wordt gedimd. Het gordijn gaat open en het podium wordt zichtbaar. In de spotlights staan mijn beide ouders. Zij staan daar alsof ze uit het niets daar zijn neer gezet. Ze staan elkaar aan te kijken en hebben nauwelijks een idee wat ze daar komen doen. Ze kijken de zaal in maar merken mij niet op. De regisseur laat het licht in de zaal aan gaan, mijn ouders kijken naar mij maar zien mij nog steeds niet. Hun vragende ogende spreken boekdelen, wat nu te doen en ik zie dat ze het echt niet weten.
Achter mijn ouders verschijnen mijn opa’s en oma’s op het podium. Mijn vader zie ik klein worden bij het zien van zijn vader, hij durft hem nauwelijks aan te kijken. Zijn moeder staat er ongemakkelijk tussen. Ze wil wel wat aan deze situatie veranderen maar durft niet uit angst voor haar man. Tegelijkertijd schieten bij mij de tranen in mijn ogen, het kwartje valt. Mijn vader heeft nooit een vader gehad en geleerd een man te zijn dus hoe heeft hij dat ooit voor mij kunnen zijn en mij kunnen leren man te zijn. Slik –

Nu komen ook de opa’s en oma’s van mijn vader op het podium en zie binnen de mannenlijn wederom hetzelfde patroon. Het wordt gewoon generatie op generatie doorgegeven, net zolang totdat iemand de ketting doorbreekt. Ik vraag er nog een generatie bij. Mijn betovergrootouders verschijnen ten tonele en daar zie ik de verandering. Ik zie een hele liefde volle man staan. Een man met verdriet in zijn ogen. Spijt, spijt dat hij voor een voor mij onduidelijke reden, er niet voor zijn zoon heeft kunnen zijn. Niet heeft kunnen laten zien en voelen wat het is om een man te zijn.

Aan de andere kant van het podium staat mijn moeder naar haar ouders te kijken. Haar vader staat er wel maar is er niet en weet zich geen houding te geven. Ook aan deze kant van mijn lijn zie ik geen man. Mijn oma heeft zich op mijn moeder gericht en vanuit de loyaliteit vanuit mijn moeder heeft zij de last van bezorgdheid en zorgen voor op haar genomen. Ook hier voel ik maar weinig liefde.
Om te zien waar dit vandaan komt vraag ik ook de opa’s en oma’s van mijn moeder op het podium. Al snel wordt het duidelijk wat er speelt. De spanning is om te snijden en er is onrust op het podium. Hier staan twee families van verschillende standen tegen over elkaar. Hun kinderen zijn verliefd maar door het klasse verschil is het haast een onmogelijke liefde. En ja ook deze wordt weer van generatie op generatie overgedragen.

De regisseur vraagt mij op het podium. Op het podium maak ik een rondje langs mijn familie en kijk ze een voor een in de ogen. Op verzoek van de regisseur maken we een kring. Schoorvoetend komt iedereen in beweging. Uiteindelijk sta ik tussen mijn ouders in met mijn betovergrootvader tegenover mij. Ik vraag iedereen elkaars handen vast te houden en hun ogen te sluiten. We ademen en iedereen komt wat tot rust en langzaam laat ik mijn liefde door de kring gaan.

Met wat ik hier op het podium heb gezien en gevoeld, weet ik dat mijn ouders en mijn voorouders het beste binnen hun vermogen voor mij en elkaar hebben gedaan. Ik kan niet langer boos zijn, het ze niet langer kwalijk nemen en vergeef hun en mijzelf.
Ik zie mijn betovergrootvader lachen, hij is trots dat de ketting wordt doorbroken en de liefde weer mag stromen. De meest staan nog steeds wat ongemakkelijk op het podium en weten niet goed wat te doen. Het is ook niet gemakkelijk om iets los te laten wat je generatie op generatie bij je hebt gedragen. Maar inzicht in waar of hoe iets ontstaan is kan een eerste stap zijn.

Ik zie dat mijn familie in beweging wil komen. Het zal niet van de een op andere dag veranderen en zeker ook niet makkelijk zijn maar dat geeft niet, er is tijd. De wil om te veranderen is er en waar nodig zal ik mijn liefde laten schijnen. Ik bedank iedereen voor hun aanwezigheid en neem met een knuffel afscheid van mijn ouders. Het is nu aan hen. Samen met de regisseur loop ik van het podium. Bij het uitlopen van de zaal kijk ik nog eenmaal om en zie dat het goed is. Met een bevrijd, opgelucht en trots gevoel valt de deur achter mij dicht en gaat er een wereld voor mij open.