Gradatus, coach, coaching, verandering, trauma, traumabegeleiding, traumaverwerking, externe vertrouwenspersoon, ongewenste omgangsvormen, integriteit, klokkenluider, contact, werkwijze, tarieven, over mij, blog, outdoorcoaching, outdoor, wandelcoaching, Somatic experience, familieopstellingen, regressie, tijdlijn, ademwerk, visualisatie, healing, massage, ontspanning, liquid healing, pulsing, holistisch, mensbeeld, belemmeringen, overtuigingen, beperkingen, angst, pijn, vrijheid, plezier, genieten, hulpdiensten, groei, verantwoordelijkheid, intuïtie, normen en waarden, LVV, herinnering, leven, transformatie, politie, brandweer, ambulance, defensie, boa, ns, ProRail, gedachten, emotie, gevoel, counseling, Apeldoorn, stress, burn-out, ondersteuning, begeleiding, onrust, spanning, nachtmerrie, slaapproblemen, transformatie, piekeren, ptss, depressie, discriminatie, geweld, pesten, seksuele, intimidatie, mishandeling, misbruik, methodieken, emdr, bodydrumrelease, the work, de helende reis,

De herinnering van het lichaam

Vanaf mijn plek kijk ik weer eens de groep rond om eens te zien hoe iedereen erbij zit en BAM daar is het weer. Het is een oogcontact wat net even langer duurt dan anders. Het is niet de eerste keer deze dag dat die twee mooie blauwe kijkers mijn blik vangen. We blijven kijken, eerst wat ongemakkelijk maar al snel verschijnt er een brede glimlach. Langzaam vervaagt de omgeving en ik ga op in het oogcontact. In eens besef ik mij weer dat we niet met z’n tweeën in de ruimte zijn. Ik maak mij los uit het contact om weer bij de les te zijn en verbinding met de rest van de groep te houden.

Mijn nieuwsgierigheid neemt toe maar durf niet goed meer te kijken. Ik besluit in de pauze haar op te zoeken om te vragen of ze aan het eind van de dag een stukje mee gaat lopen om te kijken wat dat oogcontact nu is. Het einde van de dag hebben we niet gehaald.
Ik loop op haar af en onze ogen vinden elkaar al snel weer. ‘Hoi, zegt ze, ik zeg ‘hoi’. We blijven kijken en daar verschijnt die brede glimlach weer. Ze zegt; wil je een knuffel? Ja dat wil ik eigenlijk de hele dag al, antwoord ik. Ze staat op, langzaam pakken we elkaar vast en op het moment dat onze lichamen elkaar raken is er overal om ons heen vuurwerk.  Lichtflitsen, knallen en gillende keukenmeiden. Het is alsof we in elkaar op gaan, samensmelten tot een geheel. Het is dat ene stukje waarvan je niet goed weet wat het is maar wat je al jaren kwijt bent geweest. Dat stukje dat je nu weer gevonden hebt en de puzzel compleet maakt.
Wat is dit fijn zeg en we blijven nog even 20 min zo staan.

Nog steeds niet goed wetende wat nu dat missende stukje is, stappen we in de volgende oefening. Al starende naar de brandende kaars in het midden van de ruimte, vervaagt de omgeving. En plots is daar het antwoord – onvoorwaardelijke liefde.
Ik moet een paar keer slikken, zachtjes begint mijn lichaam te trillen en al snel lopen er tranen over mijn wangen. WAUW, wat is dit een mooi en fijn gevoel om mij weer te mogen herinneren wat onvoorwaardelijke liefde is en voelt. Mijn lichaam had die middag tijdens de omhelzing deze herinnering al en nu heb ik hem ook. Ik sluit mijn ogen en geniet van alles wat er door mij heen gaat.
De oefening loopt ten einde en net voordat ik mijn ogen wil openen, krijg ik nog de boodschap dat als je vanuit die onvoorwaardelijke liefde gaat leven, alles mogelijk is.
Ik ben geraakt, met een brok in mijn keel deel ik mijn verhaal met de groep. Wat rest is stilte en het licht van de brandende kaars.