Je hoort toch wat ik zeg

YOU ARE HERE FOR YOUR SELF, NOT TO MAKE FRIENDS!
DO YOU UNDERSTAND?!

Dit zijn de eerste klanken die we te horen krijgen van de Noorse sjamaan Christer. Met zijn blik, gebulder en een flinke dreun op de grond komen onze blokkades vanzelf te voorschijn.
We zitten met dertien man in een ruimte ergens midden in de polder ver weg van alles en iedereen. Niet veel later die dag begrijp ik ook waarom. 

YOUR HERE FOR YOUR FUCKING SELF! Yes yes i hear you, dat is wat ik denk maar niet zeg en laat dat nu precies de reden zijn dat  ik hier ben. Meer van mijzelf laten horen, ik wil meer mijn eigen geluid laten horen.

Een van de andere begeleiders neemt het na deze introductie van Christer, over voor een les QI-Gong. Eerst schiet er nog even een oud gevoel van te kort hebben door mij heen, dit samen met de gedachten van; Ik kom hier toch voor die sjamaan en niet voor een lesje bewegen. Dit kan ik vrij snel laten gaan en op gaan in de bewegingen. De bewegingen kosten niet heel veel energie maar de blokkades die ik tegen kom des te meer. Ik dacht dat ik toch de afgelopen jaren mijn lichaam al aardig had leren kennen en zo langzamerhand wel kon voelen waar er spanning of blokkades zitten maar het kan dus nog verfijnder. Zo voel ik op een aantal plekken in mij lichaam dat de beweging stokt en de energie niet goed doorstroomt. Ongemerkt hou ik iets vast waarvan ik niet weet wat het is. 
Door de beweging nog meer te vertragen en te focussen op het lichaam voel ik wat er gebeurd en wordt langzaam duidelijk dat dit gaat over perfectie. Het altijd maar perfect willen doen, geen fouten mogen maken en niet mogen falen. Het liefst al weten hoe het applaus klinkt voordat ik het podium heb betreden. 

OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO, OOOOOOOOOOOOOOOOOOO, OOOOOOOOOOOO
Ik word wakker van dit geluid. Is er nu iemand die in zijn slaap een van de stem oefeningen aan het doen? het is Christer die ons om 3 uur in de nacht wakker komt maken voor een nieuwe klanksessie. 
Gedurende de dag hebben we meerdere van deze sessies gedaan. de klanken vibreren door je lichaam en kunnen zo eventuele blokkades aan het licht brengen en of oplossen. Dit met als gevolg dat er soms iemand zijn frustratie of woede van zich afschreeuwt, het opgekropte verdriet er uit huilt maar er wordt ook gelachen, geboerd en veel gegaapt. Allemaal vormen van loslaten. Loslaten van oude shit die we nog bij ons dragen. Shit uit ons huidige leven, uit ons familiesysteem maar ook van vorige levens.

Dag twee brengen we tussen de sessies door in stilte, een oorverdovende stilte die door mijn lichaam schalt. Ik voel pijn, woede, verdriet, frustratie van al die tijd dat ik mijn mond heb gehouden en niet heb gezegd wat ik wilde zeggen. Al die tijd heb ik mij klein gehouden en niet voor mijzelf opgekomen uit angst iets verkeerds te zeggen of niet begrepen te worden.
AAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHH – ik schreeuw mijn longen uit mijn lichaam. Eindelijk kan ik mij laten horen en mijn stem laten klinken. Wat een power en volume.
How are you feeling? Christer zit voor mij en hebben onze koppen tegen elkaar. Opgelucht, zeg ik en voel zijn hand op mijn buik drukken. Let it go, your doing great. Deze aanmoediging zorgt ervoor dat het verdriet achter deze uitbarsting eruit komt. Ik loop leeg en voel mij naast gesloopt ook vrijer, weer een stukje dichterbij mijzelf. Een zelf wat meer van zich zal laten horen.

Dit weekend is mij duidelijk geworden dat ondanks dezelfde toon we allemaal anders klinken en kan het dus ook bij iedereen anders binnen komen. Dit gebeurd dagelijks als iemand wat vertelt, iedereen zal jouw verhaal of boodschap anders horen dus ook anders kunnen interpreteren. Wees je er van bewust dat de ander je waarschijnlijk wel hoort maar het anders kan invullen dan dat jij zou willen. Durf door te vragen, een verhaal kan voor iedereen een andere betekenis hebben. Ben je bereid echt naar de ander te luisteren.