Deel 1 Spiritualiteit in 3Delig grijs

…… en zo keken de indianen vanuit de vier windrichtingen naar een probleem. Door telkens vanuit een ander perspectief te ….‘Weet u dat wel zeker wat u daar zegt?’ ergens achter uit de zaal klinkt een wat onzekere mannenstem. We zitten in een hele mooie zaal waar ik voor een man of vijftig een lezing over spiritualiteit in 3delig grijs aan het geven ben. Het thema van deze keer is; hoe kunnen we de wijsheid van onze verre voorouders toepassen in onzen huidige wereld. Ik kijk de zaal in. Een aantal mensen zijn omgedraaid om te kijken wie de vraag stelde. Op een van de laatste rijen steekt een man zijn hand op als hij mijn vragende blik ziet. Ik vraag de man of hij zijn vraag nog eens wil herhalen.

“Hoe weet u of het klopt dat onze voorouders zo geleefd hebben? ‘Dat weet ik niet’ antwoord ik en voordat ik verder in kan gaan op mijn antwoord hoor ik de man zeggen; ‘maar u verkondigt het hier wel dus hoe weten wij dat u ons niet iets op de mouw spelt? Er ontstaat wat rumoer in de zaal en ik neem heel even tijd om waar te nemen wat er in mijn lichaam gebeurd. Mijn eerste reactie is zoiets van wat wil je van me als je het niet wil horen wat ik te vertellen heb ga dan lekker naar huis. Mijn eerste reactie laat ik even voor wat het is want iets in mij zegt dat er wat anders speelt bij deze man. Ik richt mijn aandacht weer op de man om duidelijkheid te krijgen want mogelijk komt zijn vraag anders bij mij binnen dan dat hij bedoeld heeft.

‘Ik kan het niet zeker weten want ik ben er niet bij geweest. Wel heb ik mij hierin verdiept door veel te lezen, met mensen te praten die in contact staan met de indianen en mijn eigen ervaringen die ik in dit leven heb opgedaan. Samen maakt dat mijn waarheid, een waarheid waar ik in geloof. En nu wil ik u meenemen in mijn.
‘Maar wat zegt uw gevoel?’ Ik zie aan de man dat hij even moet nadenken alsof hij mijn reactie niet verwacht had. Zijn gezicht veranderd, de man oogt kwetsbaarder en hij begint te vertellen wat er in hem omgaat. Geëmotioneerd vertelt hij ons dat hij hier aanwezig is omdat hij getriggerd is door de verhalen die ik deel. Maar ook dat hij zelf ook al veel over dit onderwerp heeft gelezen en eigenlijk zelf heel graag zo bewust zou willen leven alleen het niet meer durft. Ondertussen laat de man zijn tranen de vrije loop. Hij weet mij te raken en de energie en de mensen in de zaal worden rustiger en zachter. Ik volg mijn gevoel en vraag de man of hij hier ter plekke over in gesprek wil gaan.

Het verhaal

De man neemt plaats naast mij op het podium en we gaan in gesprek over wat hem aantrekt in spiritualiteit en het leven met de wijsheid van de natuur. Hij vertelt ronduit en de zaal luistert geboeid naar zijn verhaal. Ik vraag hem wat hem belemmerd dat hij niet dit leven durft te gaan leven. ’Ik heb geen idee’ zegt hij maar sinds een jaar of vijf terug ben ik bang om te veranderen en de controle los te laten. ‘Wat is er vijf jaar geleden gebeurd’ vraag ik de man. In de ogen van de man wellen tranen op en hij slikt een brok in zijn keel weg. Hij begint te vertellen over zijn vrouw. Zij is plotseling overleden en heeft geen afscheid kunnen nemen. Hij stopt even met zijn verhaal en geeft toe aan zijn verdriet. Ook in de zaal is gesnotter te horen van de mensen die geëmotioneerd zijn door wat ze horen of misschien wel in zichzelf herkennen.

‘Zou je nog afscheid willen nemen of iets tegen je vrouw willen zeggen?’ verbaasd kijkt de man op bij het horen van deze vraag. ‘Dat kan toch niet, ze is er toch niet meer’. Hij twijfelt even maar zijn wil om afscheid te nemen is groter dan zijn ongeloof over het feit dat dit mogelijk zou zijn.

Na een korte uitleg van wat we gaan doen vraag ik de man zijn ogen te sluiten en neem ik hem mee in een visualisatie naar een plek waar hij en zijn vrouw graag kwamen.

De zaal is doodstil. We worden meegenomen naar een prachtige plek aan zee. De man zit daar in het warme zand en kijkt uit over de zee. Ik vraag hem of zijn vrouw daar ook is. Hij hoeft niet te antwoorden want zijn lachende gezicht spreekt boekdelen. Op de vraag wat er gebeurt vertelt hij dat ze in stilte hand in hand langs het strand lopen. Er is verder niemand alleen het ruizen van de zee en de vogels op het strand. De zon gaat langzaam onder op deze zwoele zomeravond. Je ziet de man genieten. Ik vraag hem wat hij voelt en waar dat gevoel zich bevindt in zijn lichaam. ‘Het voelt fijn, het is liefde en voel het echt in mijn hart. Een zucht, dat is lang geleden zeg’ en een traan loopt over zijn wang. ‘Voel het maar en weet dat je altijd bij gevoel kan want het zit in jouw hart. Ik laat de man het gevoel verankeren en vraag hem dan wat hij voordat de zon onder gaat nog tegen zijn vrouw zou willen zeggen.
De man vertelt tegen zijn vrouw wat hij haar vijf geleden niet heeft kunnen zeggen. Ze vallen elkaar in de armen en hij neemt bij het ondergaan van de zon afscheid van zijn vrouw.

De man openend langzaam zijn ogen, wrijft zijn tranen weg en zucht eens diep. We blijven even in de stilte zitten om alles even te laten bezinken. Hij kijkt me sprakeloos aan en ik voel zijn dankbaarheid. Zijn gezicht straalt en hij vertelt wat dit met hem doet, de verlichting die hij voelt maar nu ook langzaam de vermoeidheid van deze vijf jaar lange strijd naar boven komt. We blijven nog even in stilte zitten voordat ik de man bedank voor het tonen van zijn kwetsbaarheid en tevens heeft laten zijn hoe krachtig hij is. Krachtig om hier zijn verhaal te doen maar ook om zijn angst aan te gaan.

Als de man weer heeft plaats genomen stel ik zonder daar echt antwoord op te willen hebben, jou en de mensen in de zaal, de vraag; Wat was nu jouw eerste reactie toen de man achteruit de zaal riep of het wel klopt wat ik hier sta te vertellen en hoe kijk je nu naar deze man nadat hij hier op het podium zijn verhaal heeft gedaan?

Ik laat de stilte even zijn werk doen en ga dan verder met de lezing. ‘Ik denk dat dit een mooi voorbeeld is van waar we het over hadden, hoe kunnen we vanuit de verschillende richtingen naar een situatie kijken en luisteren. Zijn we bereid om eerst naar ons zelf te kijken en dan pas te reageren. Door wat meer stil te staan, ons bewust te zijn van onszelf en onze omgeving en dan te voelen wat er in ons lichaam gebeurd zal de omgeving ook meer van zichzelf laten zien. We zullen wat dieper op de vier richtingen in gaan. Vanuit het Oosten …….