Gradatus, coach, coaching, verandering, trauma, traumabegeleiding, traumaverwerking, externe vertrouwenspersoon, ongewenste omgangsvormen, integriteit, klokkenluider, contact, werkwijze, tarieven, over mij, blog, outdoorcoaching, outdoor, wandelcoaching, Somatic experience, familieopstellingen, regressie, tijdlijn, ademwerk, visualisatie, healing, massage, ontspanning, liquid healing, pulsing, holistisch, mensbeeld, belemmeringen, overtuigingen, beperkingen, angst, pijn, vrijheid, plezier, genieten, hulpdiensten, groei, verantwoordelijkheid, intuïtie, normen en waarden, LVV, herinnering, leven, transformatie, politie, brandweer, ambulance, defensie, boa, ns, ProRail, gedachten, emotie, gevoel, counseling, Apeldoorn, stress, burn-out, ondersteuning, begeleiding, onrust, spanning, nachtmerrie, slaapproblemen, transformatie, piekeren, ptss, depressie, discriminatie, geweld, pesten, seksuele, intimidatie, mishandeling, misbruik, methodieken, emdr, bodydrumrelease, the work, de helende reis, geluk, rendement,

Van schuldig voelen naar trots zijn

‘Kogels slaan in het beton waarachter we ons verschuilen. De geweerschoten echoën door de straten en overal is geschreeuw te horen. Na een hevig vuurgevecht lig ik samen met mijn maten in dekking achter een brok beton van een ingestort huis wachtend op de aangevraagde luchtsteun. Ik ben bang en voel mij schuldig dat ik met mijn team in deze situatie ben beland.’

De afgelopen maanden hebben, en ik noem hem in dit verhaal ‘Paul’, en ik in een aantal sessies toegewerkt naar de sessie van vandaag. Stap voor stap hebben we gewerkt aan het voelen en herkennen van sensaties en spanningen in zijn lichaam. Ook heeft Paul een veilige plek gecreëerd van waaruit we de sessies starten. Een veilige plek kan een ontspannen stuk in het lichaam zijn maar ook een persoon of plek die voor jou vertrouwd is en het fijn is om te zijn. Deze plek is belangrijk in het proces, dit is de plek waar je ten alle tijde naar terug kan. Een plek waar je in veiligheid bent, je weer ontspant en op adem kan komen.

Bountystrand

We staan op een prachtig bounty strand. Het is warm door de zon die hoog aan de hemel staat. Er staat een verkoelende bries vanaf zee die het aangenaam maakt aan het strand te zijn. De zee is azuurblauw en glad als een spiegel. Achter ons hoor je de vogels in de jungle, dit is de veilige plek van Paul. Hier voelt hij zich veilig en is ontspannen.
Ik vraag hem langzaam vanaf hier richting het dorp te lopen waar dit vuurgevecht heeft plaats gevonden en te stoppen wanneer hij de eerste reacties in zijn lichaam voelt. Na wat twijfel om in beweging te komen gaat hij langzaam onderweg. Onderwijl neemt hij mij mee in wat hij ziet en hoort. Ik kijk vanuit mijn positie naar zijn lichaam om eventuele reacties waar te nemen. Zo kan ik ervoor zorgen dat als hij zijn eigen reacties niet opmerkt of negeert ik hem bij de les kan houden en de controle over het proces houdt.

Al snel zie ik zijn lichaam reageren. Hij begint sneller te praten, zijn ademhaling is hoog en zijn lichaam begint te trillen door de spanning die het opbouwt. Hij is klaar om weer in actie te komen net als toen op dat slagveld. ‘Nu begin ik de eerste reacties te voelen’ vertelt hij en stopt met lopen. Ik vraag hem wat hij ziet. Paul vertelt dat hij het dorp kan zien en de straat in kijkt waar hij gevochten heeft. ‘Wat voel je in je lichaam’ vraag ik hem en hij vertelt mij wat ik aan de buitenkant al deels heb kunnen waarnemen en laat hem even bij dit gevoel. ‘Wat vind je ervan om op gelijke afstand rondom het dorp te lopen zodat je vanuit een andere hoek naar die desbetreffende straat kan kijken?’ ‘Dat is goed’ en hij begint te lopen maar al snel geeft hij aan dat de huizen zijn zicht belemmeren en we gaan terug naar de plek waar we begonnen. Ik vraag of het oké is om dan via deze weg wat meer richting het dorp te lopen. Zijn lichaam reageert al en maakt zich klaar om in actie te komen. Bij elke pas die Paul doet zie je zijn lichaam meer spanning opbouwen en al snel staat hij weer stil. Hij trilt en ik laat hem weer een aantal passen terug doen zodat hij wat spanning kan loslaten.

‘Dit is nog niet makkelijk’ zegt hij en veegt het zweet van zijn voorhoofd. ‘Dat geloof ik maar weet dat we ook nog steeds hier in de praktijkruimte zijn en we geen haast hebben of per se dat dorp in moeten. Op de vraag wat hij wil antwoord hij wel verder te willen ‘het houdt mij nu al lang genoeg in een wurggreep’.
In overleg hebben we ervoor gekozen om de situatie vanuit de derde persoon te gaan bekijken. Op deze manier hoeft Paul de situatie niet zelf opnieuw te beleven. Hij kan dan vanuit een overview positie het hele plaatje overzien en de regie in eigen handen houden.

De Adelaar

Langzaam stijgt Paul op tot een voor hem veilige hoogte en kijkt neer op het dorp. ‘Wat zie je’  vraag ik. ‘Ik zie mijzelf in dekking achter een betonnen muur liggen. Naast mij liggen twee maten waarvan er een gewond is aan zijn arm. De kogels slaan in het beton en doen zand op stuiven van de weg naast ons. Op verschillende plekken hoor ik geschreeuw.’ ‘Wat zie je nog meer? Wat gebeurt er om je heen?’
Door op deze manier te kijken wordt het gebied waarop gefocust werd vergroot. Het plaatje waarin je vast zit wordt groter en kan zo meer duidelijkheid geven en mogelijkheden scheppen om uit de situatie te komen.

Paul vertelt mij dat hij de rest van zijn team verspreid over een aantal schuilplekken ziet. Ze liggen veilig in dekking en geven soms vuur terug om de vijand op afstand te houden totdat de aangevraagde luchtsteun er is. ‘Ook kan ik nu zien waar de vijand zit en vanaf welke plekken zij ons onder vuur houden. Ze zitten verspreid over een aantal woningen rondom onze positie. We kunnen echt letterlijk geen kant op.’ Je hoort de angst in zijn stem. ‘Hoe is het om zo het hele plaatje te zien?’ Paul is even stil en er lopen tranen over zijn wangen. ‘Ik heb mij altijd heel schuldig gevoeld dat ik met mijn team in deze situatie ben beland en dat zelfs een aantal van hun gewond is geraakt. Toen ik daar lag heb ik wel honderd scenario’s de revue laten passeren, van een heldhaftige uitvlucht tot aan onze dood.’ Zijn lichaam schokt van verdriet als hij weer denkt aan dat moment. ‘Maar’ gaat hij verder ‘mijn gevoel zei mij dat we moesten blijven liggen. Tegen alle argumenten in van mijn teamleden zijn we ook blijven liggen.’ ‘En je gevoel had gelijk, jullie hebben het overleefd.’ ‘Ja kort nadat ik definitief besloten had te blijven liggen, vlogen er twee apaches boven het dorp. Zo konden wij onder hun dekking ons terug trekken tot buiten het dorp waar we door een chinook werden opgepikt en in veiligheid werden gebracht.’

De verandering

Paul heeft alles vanaf een veilige afstand kunnen waarnemen zonder zelf onderdeel van de situatie uit te maken. Ik vraag hem weer met beide benen op de grond te komen, het beeld van het dorp te laten vervagen en langzaam terug te keren naar zijn veilige plek aan het strand. Als hij daar is aangekomen laat ik hem tot rust komen om vervolgens ook weer te voelen dat hij niet alleen op het strand is maar ook bij mij in de praktijkruimte op de bank zit.
Langzaam opent hij zijn ogen, drinkt gulzig een glas water leeg en slaakt een diepe zucht. Ik vraag Paul hoe hij dit ervaren heeft en hij begint ronduit te vertellen. ‘Ik heb mij altijd schuldig gevoeld over die situatie maar nu heb ik kunnen zien dat ik hier niets heb kunnen doen, dat ik gedaan heb het enige juiste is geweest en we het door onze training gehaald hebben. ‘Hoe voelt dat’ vraag ik hem. Je ziet zijn gezicht veranderen. Paul gaat rechtop zitten, glimlacht en je ziet zijn trotsheid van hem afstralen. ‘Het voelt krachtig en trots’ antwoord hij. ‘En waar voel je die kracht in je lichaam’ ‘In mijn borst en slaat als een gorilla met zijn handen op zijn borst.

We blijven nog even in stilte zitten en genieten van wat hier heeft plaats gevonden. Hoe door langzaam toe te werken naar deze sessie en vanuit veiligheid te werken, een ondermijnend schuldgevoel omgezet kan worden in kracht en trots.
En trots mag je zijn als je zulke stappen weet te maken. Met een stevige omhelzing nemen we afscheid Bij het dichtslaan van de deur plof ik met een glimlach in de bank, wat is het toch heerlijk om op deze manier mensen te mogen begeleiden.

Het medicijnwiel

Windrichting het Oosten

De richting waar Grootvader Zon aan de horizon verschijnt en de donkere nacht van het Noorden over gaat in het licht van de ochtend.
De richting van geboorte, het kind in ons en het kiemende zaad wat opkomt in de lente.
De richting van het element lucht en het krachtdier Adelaar met zijn scherpe blik voor detail en zijn overzicht over het geheel.
De richting die ons toegang geeft tot de andere dimensies en jouw bewustzijn.
En ook de richting van de mannelijke energie, het aanpakken van belemmeringen, het inzetten van creativiteit en talent maar ook van verlichting, helderheid en vernieuwing.