Verlaten voor een hoger doel

Overal om mij heen wordt er gelachen en zijn mensen met elkaar in gesprek. Ze genieten van het heerlijke eten en de lekkere drankjes. Het ziet er van hieruit gezellig uit. Ook ik ben aanwezig op het feest maar op de een of andere manier maak ik er geen onderdeel vanuit. Het is alsof ik alleen maar de waarnemer ben van dit alles. Ergens is dat oke want ik zie iedereen en alles, ieder detail van het feest neem ik in mij op. Aan de andere kant mis ik wel de gesprekken, de verbinding om iemand beter te leren kennen en dat de ander mij beter mag leren kennen. Angst is wat ik voel, angst om iets anders te missen als ik met iemand in gesprek ga.

In eens besef ik mij dat dit niet over het feest gaat maar dat dit mijn leven is. Ik ben de waarnemer van mijn leven zonder dat ik daar deel vanuit maak. Wel het overzicht hebben en ieder detail kennen maar niet durven focussen op een bepaald aspect. En zo ook niet de verbinding met vrienden, familie of collega’s aan ga, bang om iets te missen. Dat zelfde geldt voor mijn praktijk, hier wat doen, daar wat doen en oh dit is ook wel interessant of nog maar een opleiding volgen in plaats van te focussen op dat waar ik echt goed in ben.
Het is even stil en ik moet een paar goed slikken. Waar komt toch die angst vandaan om mij niet te verbinden of te focussen op iets. Hoe komt het dat ik zo bang ben om iets te missen of kwijt te raken?

Rustig wordt mijn lichaam heen en weer gewiegd en beetje bij beetje kan ik mij aan de beweging overgeven. Ik voel de spanning in mijn buik. Een spanning die er eigenlijk altijd al wel is, een weerstand om te ontspannen en ik heb geen idee waarom. Nu ik hier zo lig ben ik alle moed aan het verzamelen om langzaam van die spanning los te laten en te kijken wat daar onder zit.
De handen op mijn buik weten blindelings hun weg te vinden en zo te bewegen dat ik stapje voor stapje wat kan ontspannen. Terwijl ik mijn kaken uit de kom gaap komen we door de eerste laag heen. Geen idee wat ik heb losgelaten maar we komen dichterbij de kern, wat dan ook wel gelijk weer meer weerstand oplevert, wat ga ik tegenkomen?

Mijn lichaam schokt en draait alle kanten op uit angst om te voelen wat er naar boven komt als ik ontspan onder de hand op mijn buik. Een hand waarvan ik ook voel dat het mij veiligheid en steun geeft, ik hoef het niet alleen te doen. De andere hand heeft mijn hand vast en dat voelt wel heel vertrouwd. Mijn lichaam krult zich hierdoor op en waant zich weer in de baarmoeder, de plek waar ik mijn leven ooit met z’n 2e ben begonnen. Ik lig weer hand in hand met mijn tweelingzus.
In eens herinner ik mij weer wat er gebeurd is, van het een op het andere moment is ze er niet meer en heeft ze mij ook niet laten weten dat ze terug ging omdat ze op aarde niet haar doel kon verwezenlijken.
Verdriet, pijn, losgerukt en verlaten. Onderwijl de handen mijn lichaam blijven wiegen valt plotseling alles op zijn plek. De spanning in mijn lichaam is het gevecht tegen de liefde, bang dat als ik het toelaat het weer kwijt te raken en alleen achter gelaten te worden. Ik heb dus mijn hele leven aan gestaan en op mijn hoede geweest om maar niet geraakt te worden. Daardoor ben ik ook nooit meer echt de verbinding met iemand aan gegaan, puur uit angst. Nu besef ik ook dat juist daardoor de kans alleen maar groter wordt om alleen achter te blijven. En nu snap ik ook wel waar ik altijd naar op zoek ben geweest, in iedereen die ik zag hoopte ik mijn tweelingziel terug te vinden.

Fuck, dit komt wel even binnen. De handen op mijn lichaam wiegen mij nog steeds, al is het bijna niet meer voelbaar. Het voelt veilig en ik ben nog nooit zo ontspannen geweest. De tranen van verdriet, opluchting en blijdschap lopen over mijn wangen. Er is rouw en vergeving maar ook rust en dankbaarheid. Ik kijk er naar uit om weer de echte verbinding aan te gaan.

Dit verhaal is een korte beschrijving van wat liquid healing sessie kan bewerkstelligen. Wil je meer weten over liquid healing of een sessie boeken, kijk dan op https://gradatus.nl/liquid-healing/