Mijn geluid

Happend naar adem lig ik in het snelstromende bergriviertje. Het water stroomt over mijn lichaam en beetje bij beetje kan ik mij toestaan te ontspannen in het koude water. Langzaam beweeg ik mijn hoofd achterover totdat ik met mijn oren onderwater lig. Nog een paar keer snak ik naar adem maar uiteindelijk kan ik mij volledig ontspannen. Nu voel ik hoe het water langs mijn lichaam stroomt. Ik visualiseer hoe het water door de kruin mijn lichaam binnen stroomt. Het stroomt vanuit mijn hoofd door mijn hals mijn borst en buik in. Via mijn bekken en benen stroomt het uiteindelijk via mijn voeten weer naar buiten. Ik word een met het water. Het wassende water reinigt in het voorbij gaan mijn innerlijk schoon en geef alle vervuiling mee aan het water. Het voelt heerlijk zo een zijn met de rivier en geniet er met volle teugen van.
Heel voorzichtig maak ik de eerste klanken. Met mijn oren onder water kan ik mijzelf niet horen althans hoor ik het heel anders dan boven water en heb dus geen idee hoe dat klinkt. Heel even gaat er door mijn hoofd; wat zullen de anderen deelnemers ervan denken, zouden ze het mooi vinden, voelen ze wat ik met mijn klanken wil zeggen? Ik heb geen idee en laat mijn gedachten voor wat ze zijn. Onzeker breng ik steeds meer klanken uit. Heel voorzichtig probeer ik te variëren in tonen en hoogte. Doordat ik het geluid alleen van binnenuit hoor, word ik mij er ook van bewust van wat de verschillende tonen doen in mijn lichaam. Het is alsof je als baby voor het eerst kennis maakt met je eigen stem. Sommige tonen blijven in mijn borst hangen en andere voel ik tot in de puntjes van mijn tenen. Al spelende met mijn stem en de trillingen in mijn lichaam merk ik dat ik steeds meer tot mijzelf kom. Ik weet dat er nog een wereld buiten mij is maar kom ook tot het besef dat het er niet zoveel toe doet wat deze wereld van mij vindt. Het gaat erom wat ik van mijzelf vind.
Dit is mijn geluid en dat mag gehoord worden.
 
Langzaam open ik mijn ogen en kom ik overeind. Ik blijf nog even voor mij uitkijken om de inzichten die ik heb opgedaan te laten bezinken. Wat heb ik mijzelf altijd ingehouden en niet van me laten horen. Bang om iets verkeerd te zeggen, niet begrepen te worden. Angst voor wat anderen van mij zouden denken. Er wordt toch niet naar mij geluisterd.
Na vandaag niet meer. Ik kies ervoor om mijzelf te horen en mijn waarheid naar buiten te brengen.
 
De warme Spaanse zon verwarmt mijn afgekoelde lichaam. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Een gevoel van opgewektheid schiet door mijn lichaam en maakt mij vrolijk. Ik volg mijn impuls en begin op het water te slaan. Het spettert alle kanten op en ik heb de grootste lol. De vrolijke klanken die hierbij laat klinken echoën tussen de bergen, wat een bevrijding.