winst door te vertragen

Winst in de formule 1

Op volle snelheid

‘De laatste bocht uitkomend het rechte stuk op. Het gaspedaal gaat naar beneden, de toeren lopen op en schakel … 6 … 7 … 8. De snelheid neemt toe tot ruim boven de 300 kilometer per uur. Fans van over de hele wereld hebben zich verzameld en genieten van deze race. Wie pakt deze keer de winst in de formule 1? Boven het gejank van de motor hoor ik het publiek juichen. De bolide trilt onder me, de tribune links en de pit muur rechts schieten aan me voorbij. De adrenaline giert door mijn lichaam en ik ben aan het genieten.

De contouren van het bordje met daarop 150 meter wat de afstand tot aan de eerste bocht aangeeft, worden zichtbaar. Ik maak mij klaar en in de spiegels controleer ik nog laatste keer of er niemand naast me zit. Nog 100 meter, ik zit klaar om aan te remmen en de bocht in te sturen. Heel even schiet de crash van vorig jaar door mijn hoofd, wat een klapper was dat. En dan nog 50 meter, ik rem, schakel terug naar z’n 3 en stuur de bolide volgens de ideale lijn de bocht in. Halverwege de bocht voel ik de grip en begin weer te gas te geven. Ik schakelt op, maakt meer snelheid en richt me op de volgende combinatie van bocht 2 en 3.’

‘Oké, dit was op volle snelheid. Wat is je opgevallen vraag ik deze coureur. Met zijn ogen nog gesloten vertelt hij dat hij net voor het remmen heel even een gedachte had aan de crash van vorig jaar en een moment van angst voelde. Terwijl hij dit vertelt zie ik heel even zijn linkerbeen aanspannen. Ik vraag hem of hij zich hier bewust van is. Hij antwoord van niet, ja nu je het zegt.

De vertraging

Ik neem hem weer mee het rechte stuk op en rijden opnieuw aan op de eerste bocht. Het bordje op 150 meter wordt weer zichtbaar en vanaf nu gaan we frame voor frame richting de bocht. Hij vertelt tot in detail wat hij allemaal ziet, hoort en voelt. Alle handelingen worden uitvoerig beschreven, positie innemen, laatste controle in de spiegels, remmen, terugschakelen en insturen.
Stop! Ik wil dat je een klein stukje teruggaat. Het moment net voordat je wil gaan remmen en voel dan eens in je lichaam wat er gebeurt.

We naderen het bordje van 50 meter en zie het punt vanaf waar ik moet gaan … Midden in zijn verhaal stopt hij met vertellen, opent zijn ogen en kijkt naar zijn been en vervolgens naar mij. ‘Mijn been beweegt al eerder dan dat ik zou willen. Dat is raar maar dit zorgt dus ook voor het tijdverlies wat ik niet kon verklaren.’ Ik leg hem uit dat het helemaal niet zo vreemd is, zeker niet na de harde crash van vorig jaar. Bij dit soort heftige gebeurtenissen is het niet alleen de psyche die het moet verwerken maar ook het lichaam en die vergeten we nog wel eens. Onbewust reageert jouw lichaam om het te beschermen want jouw lichaam wil niet nog een keer zo’n klap meemaken.

De winst

Nog enigszins verbaast neem ik hem weer mee terug naar het moment vlak voor het remmen. We gaan er nu nog langzamer doen. Ik wil dat je stopt op het moment dat je de eerste spanning in de been voelt opkomen en dan vertelt wat er in je omgaat. Met mijn hand op zijn been om mee te voelen, pendelen we zo een aantal keer tussen het veilige en onveilige gebied. Op deze manier heeft hij controle over de spanning en ontspanning. En door daarmee te durven spelen en steeds iets verder te gaan, bouwen we vertrouwen op en verwerken we het achtergebleven trauma dat nog in het lichaam zat.

🏁  Een jaar later wist hij dezelfde grand prix op zijn naam te schrijven 🏆