gradatus, coach, coaching, verandering, trauma, traumabegeleiding, traumaverwerking, outdoor, wandelcoaching, Somatic experience, familieopstellingen, regressie, tijdlijn, ademwerk, visualisatie, massage, ontspanning, pulsing, holistisch, mensbeeld, belemmeringen, overtuigingen, beperkingen, angst, pijn, vrijheid, plezier, genieten, hulpdiensten, groei, verantwoordelijkheid, intuïtie, normen en waarden, herinnering, leven, transformatie, politie, brandweer, ambulance, defensie, boa, ns, ProRail, gedachten, emotie, gevoel, counseling, Apeldoorn, stress, burn-out, ondersteuning, begeleiding, onrust, spanning, nachtmerrie, slaapproblemen, transformatie, piekeren, ptss, depressie, discriminatie, geweld, pesten, seksuele, intimidatie, mishandeling, misbruik, methodieken, emdr, bodydrumrelease, the work, de helende reis, geluk, herkennen, rendement,

Mijn naam is Dennis en ik ben verslaafd.

Ik ben verslaafd en wil het zo graag anders doen maar iedere keer als ik op de kruising sta en de mogelijkheid zich aandient om te veranderen kies ik toch weer voor hetzelfde oude vertrouwde. Hetgeen wat in het begin heel aantrekkelijk is, wat veilig en bekend voelt en waarvan ik weet hoe ik daar mee om moet gaan want dat heb ik mij in al die jaren wel aangeleerd. Alleen valt het toch altijd weer uit elkaar, maak ik er weer een rommel van omdat het uiteindelijk niet is wat ik echt wil of waar ik behoefte aan heb.

Samen met mijn coach loop ik over de Veluwse heide. Ik heb nog even getwijfeld om deze afspraak af te zeggen want ik weet niet zo goed waar we het over moeten hebben. Maar nu we hier zo lopen en het over de vorige sessie hebben, ben ik blij dat ik ben gegaan. Het is heerlijk weer, het zonnetje straalt en ik praat ronduit over wat mij bezig houdt. Uit het niets stoppen we en wordt er mij gevraagd een momentopname te maken van wat ik zie en hoe ik mij voel. Ik hoef het niet te delen alleen maar een opname te maken. Ik kijk om mij heen en neem op wat ik zie en wat ik daarbij voel.
We lopen verder door het bos de heide over en we praten over de vrouw die ik laatst ontmoet heb. Daar ik in de vorige sessie er nog van overtuigd was dat ik mijn ex voor mij terug wilde winnen is dat nu wel over een vind ik mijn rust met deze vrouw. Een vrouw waar ik mijn gevoel bij kwijt kan, een die naar mij luistert en waar ik van mag leren maar ook waarvan ik weet dat het geen relatie gaat worden. Tussendoor stelt de coach mij de een na de andere rake vraag en prikt tussen de woorden haar fijn door mijn verhaal heen. Ik kan niks anders dan eerlijk zijn. Eerlijk zijn naar mezelf en vertel hem misschien wel mijn grootste angst. De angst voor de liefde, angst om liefde te ontvangen en om lief gevonden te worden. Ik vertel hem dat ik bang ben om mij eraan over te geven en er in de rusten, puur uit angst overweldigd te worden en geen controle meer over mezelf en de situatie te hebben.

We stoppen en ik kijk mijn coach aan en zie in zijn ogen dat hij mijn angst en pijn voelt. Hij vraagt mij om mijn ogen te sluiten en mijn hart te openen. We staan met ons gezicht in de wind en hij vraagt mij de wind door mijn hart te laten waaien en alles wat mijn hart vervuild heeft aan de wind mee te geven. De pijn, de angst, het verdriet en de frustratie. Alles wat mijn hart klein heeft maakt probeer ik los te laten en aan de wind mee te geven. Het voelt heerlijk. Ik heb tranen in mijn ogen en geniet van het moment. De wind voelt koud maar ik kan mezelf van binnenuit verwarmen.
Zo staan we daar met z’n tweeën, tijdloos in de wind.
Ik draai mij om richting de coach en kijk hem voldaan aan. Hij vraagt mij om bij te draaien en naar beneden te kijken. We staan boven aan een trap en beneden zie ik de plek waarvan ik de momentopname heb gemaakt. Van bovenaf heb ik er een hele andere kijk op. Nu vraagt hij mij wat de momentopname was en ik beschrijf hem wat ik daar beneden heb gezien en wat ik voelde. Wat mij daar het meeste opviel waren de oude verrotte boomstammen die verpulverd over de weg lagen en wat staat voor de rommel die ik in het verleden heb gemaakt en wat ik maar wat graag op zou willen ruimen.

We dalen de trap af naar beneden. We staan nu op de kruising met rechts van mij de rommel, voor mij een trap omhoog welke staat voor een nieuwe weg en links is een tijdelijke escape. De coach vraagt mij waar ik heen wil en ik vertel hem dat rechts toch het meeste trekt. Dat ik het graag wil opruimen om zo goed te maken van wat ik stuk heb gemaakt. Hier haakt de coach op in vertelt mij dat ik wel de rommel op kan ruimen maar daarmee niet de schade herstel. Iets wat verkreukeld of stuk is zal nooit meer worden zoals het was hoe vaak en hoe goed je het ook probeert te maken. En dat is precies het rondje wat we net hebben gelopen. Je wordt aangetrokken door iets waarvan je je niet bewust bent maar wat wel heel herkenbaar, veilig en vertrouwd aan voelt. Op deze kruising krijg je wederom de keuze. Ga je het anders doen of geef toe aan mijn verslaving en kies je voor het oude pad…

Als mens kunnen wij niet alleen verslaafd raken aan middelen maar ook aan patronen, gedragingen, gevoel en emoties. Het lichaam is zo gewend aan datgene wat we ons hebben aangeleerd in tijden dat we onszelf moesten beschermen tegen de buiten wereld, dat het die gewoonte niet zomaar loslaat. In ons hoofd kunnen we wel bedenken dat we het anders gaan doen maar vaak is het ons lichaam wat ons tegen werkt en zelfs ontwenningsverschijnselen vertoont als we de verandering inzetten. En dat brengt veel te weeg: chaos, pijn, fysieke reactie -klachten, intense emoties, conflicten, paniek, weerstand, en meer. Je gaat iets loslaten waar je erg aan gehecht was of dacht niet zonder te kunnen. Dat is waarom veranderen vaak zo moeilijk kan zijn. Maar ga je hierdoor heen dan komt er verlichting en komt er ruimte voor de fijne dingen van het leven.

Dit verhaal is een korte beschrijving van een sessie waarin we voor een outdoor setting hebben gekozen.
De natuur bied zoveel metaforen die we kunnen gebruiken om bij de oplossing van jouw vraagstuk.
Nieuwsgierig wat outdoorcoaching voor jouw kan betekenen neem dan contact op.