In connectie met een ander, de weerspiegeling van mijzelf weer zien

Stel je voor, je staat met je ogen dicht in de grote zaal van New Eden. Om je heen staan de mensen waar je al drie maanden mee samen woont, uit de speakers klinkt de muziek van Arvo Part, spiegel im spiegel.
Mijn handen bewegen zich uiterst langzaam over mijn lichaam en ik voel met iedere aanraking een sensatie door mijn lichaam heen gaan. Het voelt fijn om zo met aandacht bij mezelf te zijn. De streling van mijn handen over mijn lichaam zijn meer dan welkom en hoe meer ik in het gevoel duik hoe meer ik besef dat ik mijn mijzelf en mijn lichaam meer aandacht zou mogen geven. Dit gevoel maakt mij ook verdrietig en de laat mijn tranen de vrije loop. Jaren lang heb ik een pantser opgetrokken, gedacht dat ik mij moest beschermen voor de buiten wereld. Nu ik hier zo sta durf ik steeds meer van dat pantser te laten zakken en te vertrouwen op mijzelf en het leven.

Langzaam open ik mijn betraande ogen. Ik kijk voorzichtig om mij heen en vind de ogen van een van de community leden, iemand die het leven nauw aan het hart gaat. In ons oogcontact wordt mijn gevoel alleen maar verstrekt en barst in huilen uit. We blijven elkaar aankijken en in de weerspiegeling zie ik mijzelf, het leven en het hele universum met al zijn schoonheid. We bewegen naar elkaar toe, hij ligt op de grond en ik sta tegenover hem. Mijn knieen knikken en angst giert door mijn lichaam, durf ik mij over te geven aan het leven en te volgen wat er zich aandient. Beetje bij beetje ga ik door mijn knieen totdat we tegenover elkaar zitten. Al die tijd is er dat oogcontact geweest en heb ik de uitnodiging gevoelt om te ontspannen, het vertrouwen gezien dat hij er was ongeacht hoeveel tijd ik nodig zou hebben. Ik voelde vertrouwen.

Langzaam begin ik wat rustigere te worden, mijn ademhaling vertraagt wat en kan wat meer ontspannen. We hebben elkaar vast, ik voel mijn lichaam, kijk hem in de ogen en zeg hem dat het wordt tijd dat ik mijn eigen leven ga redden. Huilend vallen we elkaar in de armen en liggen zo een tijdje op de grond.
De muziek verandert van meeslepend naar vrolijk en daarmee ook mijn gevoel. We komen los van elkaar, onze ogen vinden elkaar weer en er verschijnt een glimlach van dankbaarheid. Ik ben zo fucking dankbaar dat ik dit hier kan en mag ervaren. De glimlach gaat over in lachen en beginnen met elkaar te stoeien op de mat. Heerlijk, twee mannen die over elkaar heen rollen, stoeien als kleine jongens en de grootste lol hebben.

Een moment uit een dag waarbij we met de hele community de diepte in gaan, een dag met liefde, intimiteit, aanraken, aangeraakt worden, vasthouden, loslaten, verbinding, contact, voelen, behoefte, ontvangen, geven, nemen, genieten, grenzen, afscheid.